Cahiers de l’Herne były pięknie wydaną serią tomów, z których każdy poświęcony był innemu autorowi, redagowaną przez przyjaciela i ucznia Gombrowicza, Dominique’a de Roux, który zresztą po raz pierwszy skontaktował się z Gombrowiczem w Argentynie podczas przygotowywania numeru o Borgesie. Później opublikował dwa tomy na temat Céline’a, którego Gombrowicz podziwiał. Po zakończeniu Entretiens, de Roux zaproponował poświęcenie numeru Gombrowiczowi. Polski pisarz nie tylko się zgodził, ale brał udział w wyborze osób, których artykuły zostały zamieszczone oraz ustalaniu spisu treści (nalegając, aby negatywne i krytyczne głosy były również uwzględnione, co kontrastowało z pochlebczym tonem tomu poświęconego Borgesowi), jak również pisząc samemu teksty do numeru, takie jak wspomnienia jego rozmowy z Brunonem Schulzem w 1936 r.