„Kronika Ferdydurke” zapiski rękopiśmienne, 1947 r.

Ten intrygujący rękopis w formie dziennika złożonego z krótkich, niemalże zakodowanych notatek po polsku i hiszpańsku, relacjonuje odbiór Ferdydurke po jej publikacji w Argentynie. Gombrowicz odnotowuje na przykład, że jego przyjaciel Carlitos ocenia książkę wyżej niż Ulissesa. Znajdują się tu odnośniki do przyjaciół i protektorów, jak również plany rozpowszechniania książki. Jednak mimo pomysłowych zabiegów promocyjnych Gombrowicza, Ferdydurke po hiszpańsku została generalnie niezauważona.